Tag Archives: زایمان

مدیریت درد زایمان طبیعی به روش لاماز


هفته نامه سلامت – دکتر سارا ساعدی*: یکی از شیرین ترین و مهم ترین لحظات زندگی برخورداری از احساس مادری است که البته به همان اندازه هم پر مسوولیت و با ارزش است، به طوری که می توان گفت این مرحله یکی از مراحل مهم در چرخه زندگی اغلب زنان محسوب می شود. البته اغلب به دلیل ایجاد تغییرات عمده جسمی و روانی در زنان باعث ایجاد احساسات مبهم و غیر قابل انتظار به ویژه اضطراب در مادران هم می شود.

محققان حوزه سلامت معتقدند در صورت عدم مدیریت اضطراب دوران بارداری، این اختلال نه تنها باعث بروز اختلال خواب و بیماری هایی مانند سردرد عصبی، فشارخون بالا و ناراحتی های قلبی عروقی در خود مادران می شود، بلکه در سطوح بالاتر و در صورت تداوم می تواند باعث تحریک سیستم عصبی اتونوم شود، عضلات صاف شریان ها را منقبض کند و جریان و اکسیژن رسانی به رحم رانیز کاهش دهد که تمام اینها در نهایت منجر به غیرطبیعی شدن ضربان قلب جنین و احتمال زایمان زودرس می شود.

مدیریت درد زایمان به روش لاماز

استرس و اضطراب

طبیعی است زایمان و بچه دار شدن برای هر خانمی استرس و اضطرابی را در وجودش بیدار می کند، به ویژه اگر نخستین بار باشد که بخواهد مادر شدن را تجربه کند و هیچ شناختی از آن نداشته باشد. به علاوه در این هنگام هورمون هایی مانند کاتکولامین ها، کورتیزول، اپی نفرین و بتا آندروفین ها که در پاسخ به اضطراب ترشح می شوند با اثر گذاری بر عضلات صاف رحم و کاهش قدرت انقباضی آن و کارایی اش در روند زایمان منجر به طولانی شدن زایمان طبیعی و افزایش درد در مادر می شوند.

پزشکان برای پیشگیری از وقوع این فرایند و جلوگیری از عوارض مربوط به زایمان طبیعی معمولا توصیه می کنند مادر، فرزند خود را طريق عمل سزارین به دنیا بیاورد، در حالی که همین عمل جراحی نیز برای مادر و کودک آسیب های بیشتری نسبت به زایمان طبیعی دارد.

روش لاماز

مطالعات حاکی از آن است مداخلات روان شناختی پا به پای مداخلات پزشکی برای آمادگی زایمان دارای اهمیت هستند. این نتایج نشان می دهند به جز نرمش های دوران بارداری، آگاهی پیدا کردن در مورد مراحل و شرایط زایمان، یاد گرفتن روش های کنترل درد و انرژی در طول زایمان می تواند با کاهش اضطراب و درد زایمان، سلامت مادر و نوزاد را تامین کند.

امروزه یکی از فراگیرترین روش های روان شناختی در آمادگی برای زایمان «روش لاماز» است. این روش سال هاست در سراسر دنیا به عنوان یکی از بهترین کمک های روانشناختی به خانم های باردار برای سازگاری با دوران بارداری، زایمان و دوران پس از زایمان شناخته شده است. این تکنیک که معمولا زیر نظر روان شناس سلامت، از ابتدای ماه هشتم بارداری آغاز می شود دارای ۵ مولفه اطلاعات، فنون تنفس، آرمیدگی شرطی شده، فنون شناختی و حمایت اجتماعی است.

اطلاعات

با توجه به اینکه اطلاعات (به خصوص درباره آنچه تجربه خواهد شد و چگونگی احساس آن) برای بالا بردن احساس کنترل فرد در موقعیت های پزشکی حیاتی و ضروری است، در مرحله اول روش لاماز، درباره رشد جنین و شرایط واقعی دردهای زایمان به مادر اطلاعات داده می شود.

فنون تنفسی

در طول آموزش لاماز، مادر یاد می گیرد در خلال مراحل مختلف زایمان به صورتی مطلوب و درست تنفس کند تا رسیدن اکسیژن و دی اکسید کربن کافی را به خود و چنین تضمین کند. تنفس درست، معمولا رسیدن اکسیژن به عضلات را آسان و در نهایت از گرفتگی عضله و درد و همچنین استرس جلوگیری می کند. تنفس های مخصوص این روش ۳ ریتم آرام، متغیر و با الگوی خاص دارد.

تنفس آهسته و آرام طی مرحله اول انقباضات و دردهای زایمانی که اغلب به آرامی شروع می شوند، شدت می یابند و سپس فروکش می کنند، تنفس با ریتم متغیر به علت فاز فعال زایمان که در آن انقباضات طولانی تر و از نظر فاصله زمانی نزدیک تر هستند، انجام می گیرد. به علاوه اینکه طی مرحله زایمانی که دهانه رحم به طور کامل باز شده و بچه برای خروج از رحم آماده است، نوع تنفس به این دلیل که شدت انقباضات بیشتر شده و فواصل آن بسیار کوتاهتر است باید سریع، سطحی و سبک انجام شود.

آرمیدگی شرطی شده

زنانی که با روش لاماز آموزش می بینند یاد می گیرند عضلات بدن خود را با انجام تمرینات منظم به طور آگاهانه، هنگام انقباضات رحم شل کنند. برای انجام آرمیدگی از زنان خواسته می شود در وضعیت راحتی بخوابند و در دو نوبت جداگانه با شل کردن عضلاتشان به آرام سازی عصبی عضلات خود بپردازند. معمولا در نوبت اول، اندام های مختلف بدن به صورت مقطعی منقبض و منبسط می شوند و در مرحله دوم در حالی که یک عضله منقبض است، سایر اعضا باید شل نگه داشته شوند. این کار باعث می شود واکنش خود را در برابر انقباضات کنترل کنند.

فنون شناختی

در این مرحله خانم های باردار یاد می گیرند رویدادهای زایمان را از لحاظ شناختی بازسازی کنند مثلا اینکه انقباضات رحم را حملات دردناک تفسیر نکنند و آنها را نیروی مثبتی بدانند که باعث خروج نوزاد از رحم می شود.

حمایت اجتماعی

روش لاماز بر حمایت اجتماعی خانم های باردار از سوی همسر یا یکی از اعضای خانواده تاکید دارد. وظیفه این افراد آن است که بر انجام فنون در خانه نظارت و به خانم باردار خاطرنشان کنند در همه احوال آرامش داشته باشد و به او در خصوص ادامه کار اطمینان و اعتماد به نفس می دهند. ذکر این نکته لازم است که ساختار بدنی زن، اندازه نوزاد و مشکلات زایمان از عوامل مهمی هستند که در میزان دردناک بودن این تجربه نقش تعیین کننده و بسزایی دارند،

ولی هدف روش لاماز این است که تا حد امکان این درد را تسکین دهد و زایمان را آسان تر و قابل کنترل تر کند. شواهد بالینی نشان می دهند روش های آمادگی زایمان، با برخی نتایج مثبت تجربه زایمان رابطه دارد. زنانی که از این روش ها استفاده می کنند، نگرش های مادرانه مثبت تری دارند و تجربه زایمانی مثبت تری گزارش می دهند. به علاوه اینکه زنان دارای آمادگی برای کنترل درد به داروهای کمتری نیاز دارند، تحمل درد در آنها بسیار بالا می رود و همه اینها در نهایت باعث کاهش مشکلات زایمان خواهد شد.

* متخصص روان شناسی سلامت، عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی


مدیریت درد زایمان به روش لاماز


هفته نامه سلامت – دکتر سارا ساعدی*: یکی از شیرین ترین و مهم ترین لحظات زندگی برخورداری از احساس مادری است که البته به همان اندازه هم پر مسوولیت و با ارزش است، به طوری که می توان گفت این مرحله یکی از مراحل مهم در چرخه زندگی اغلب زنان محسوب می شود. البته اغلب به دلیل ایجاد تغییرات عمده جسمی و روانی در زنان باعث ایجاد احساسات مبهم و غیر قابل انتظار به ویژه اضطراب در مادران هم می شود.

محققان حوزه سلامت معتقدند در صورت عدم مدیریت اضطراب دوران بارداری، این اختلال نه تنها باعث بروز اختلال خواب و بیماری هایی مانند سردرد عصبی، فشارخون بالا و ناراحتی های قلبی عروقی در خود مادران می شود، بلکه در سطوح بالاتر و در صورت تداوم می تواند باعث تحریک سیستم عصبی اتونوم شود، عضلات صاف شریان ها را منقبض کند و جریان و اکسیژن رسانی به رحم رانیز کاهش دهد که تمام اینها در نهایت منجر به غیرطبیعی شدن ضربان قلب جنین و احتمال زایمان زودرس می شود.

مدیریت درد زایمان به روش لاماز

استرس و اضطراب

طبیعی است زایمان و بچه دار شدن برای هر خانمی استرس و اضطرابی را در وجودش بیدار می کند، به ویژه اگر نخستین بار باشد که بخواهد مادر شدن را تجربه کند و هیچ شناختی از آن نداشته باشد. به علاوه در این هنگام هورمون هایی مانند کاتکولامین ها، کورتیزول، اپی نفرین و بتا آندروفین ها که در پاسخ به اضطراب ترشح می شوند با اثر گذاری بر عضلات صاف رحم و کاهش قدرت انقباضی آن و کارایی اش در روند زایمان منجر به طولانی شدن زایمان طبیعی و افزایش درد در مادر می شوند.

پزشکان برای پیشگیری از وقوع این فرایند و جلوگیری از عوارض مربوط به زایمان طبیعی معمولا توصیه می کنند مادر، فرزند خود را طريق عمل سزارین به دنیا بیاورد، در حالی که همین عمل جراحی نیز برای مادر و کودک آسیب های بیشتری نسبت به زایمان طبیعی دارد.

روش لاماز

مطالعات حاکی از آن است مداخلات روان شناختی پا به پای مداخلات پزشکی برای آمادگی زایمان دارای اهمیت هستند. این نتایج نشان می دهند به جز نرمش های دوران بارداری، آگاهی پیدا کردن در مورد مراحل و شرایط زایمان، یاد گرفتن روش های کنترل درد و انرژی در طول زایمان می تواند با کاهش اضطراب و درد زایمان، سلامت مادر و نوزاد را تامین کند.

امروزه یکی از فراگیرترین روش های روان شناختی در آمادگی برای زایمان «روش لاماز» است. این روش سال هاست در سراسر دنیا به عنوان یکی از بهترین کمک های روانشناختی به خانم های باردار برای سازگاری با دوران بارداری، زایمان و دوران پس از زایمان شناخته شده است. این تکنیک که معمولا زیر نظر روان شناس سلامت، از ابتدای ماه هشتم بارداری آغاز می شود دارای ۵ مولفه اطلاعات، فنون تنفس، آرمیدگی شرطی شده، فنون شناختی و حمایت اجتماعی است.

اطلاعات

با توجه به اینکه اطلاعات (به خصوص درباره آنچه تجربه خواهد شد و چگونگی احساس آن) برای بالا بردن احساس کنترل فرد در موقعیت های پزشکی حیاتی و ضروری است، در مرحله اول روش لاماز، درباره رشد جنین و شرایط واقعی دردهای زایمان به مادر اطلاعات داده می شود.

فنون تنفسی

در طول آموزش لاماز، مادر یاد می گیرد در خلال مراحل مختلف زایمان به صورتی مطلوب و درست تنفس کند تا رسیدن اکسیژن و دی اکسید کربن کافی را به خود و چنین تضمین کند. تنفس درست، معمولا رسیدن اکسیژن به عضلات را آسان و در نهایت از گرفتگی عضله و درد و همچنین استرس جلوگیری می کند. تنفس های مخصوص این روش ۳ ریتم آرام، متغیر و با الگوی خاص دارد.

تنفس آهسته و آرام طی مرحله اول انقباضات و دردهای زایمانی که اغلب به آرامی شروع می شوند، شدت می یابند و سپس فروکش می کنند، تنفس با ریتم متغیر به علت فاز فعال زایمان که در آن انقباضات طولانی تر و از نظر فاصله زمانی نزدیک تر هستند، انجام می گیرد. به علاوه اینکه طی مرحله زایمانی که دهانه رحم به طور کامل باز شده و بچه برای خروج از رحم آماده است، نوع تنفس به این دلیل که شدت انقباضات بیشتر شده و فواصل آن بسیار کوتاهتر است باید سریع، سطحی و سبک انجام شود.

آرمیدگی شرطی شده

زنانی که با روش لاماز آموزش می بینند یاد می گیرند عضلات بدن خود را با انجام تمرینات منظم به طور آگاهانه، هنگام انقباضات رحم شل کنند. برای انجام آرمیدگی از زنان خواسته می شود در وضعیت راحتی بخوابند و در دو نوبت جداگانه با شل کردن عضلاتشان به آرام سازی عصبی عضلات خود بپردازند. معمولا در نوبت اول، اندام های مختلف بدن به صورت مقطعی منقبض و منبسط می شوند و در مرحله دوم در حالی که یک عضله منقبض است، سایر اعضا باید شل نگه داشته شوند. این کار باعث می شود واکنش خود را در برابر انقباضات کنترل کنند.

فنون شناختی

در این مرحله خانم های باردار یاد می گیرند رویدادهای زایمان را از لحاظ شناختی بازسازی کنند مثلا اینکه انقباضات رحم را حملات دردناک تفسیر نکنند و آنها را نیروی مثبتی بدانند که باعث خروج نوزاد از رحم می شود.

حمایت اجتماعی

روش لاماز بر حمایت اجتماعی خانم های باردار از سوی همسر یا یکی از اعضای خانواده تاکید دارد. وظیفه این افراد آن است که بر انجام فنون در خانه نظارت و به خانم باردار خاطرنشان کنند در همه احوال آرامش داشته باشد و به او در خصوص ادامه کار اطمینان و اعتماد به نفس می دهند. ذکر این نکته لازم است که ساختار بدنی زن، اندازه نوزاد و مشکلات زایمان از عوامل مهمی هستند که در میزان دردناک بودن این تجربه نقش تعیین کننده و بسزایی دارند،

ولی هدف روش لاماز این است که تا حد امکان این درد را تسکین دهد و زایمان را آسان تر و قابل کنترل تر کند. شواهد بالینی نشان می دهند روش های آمادگی زایمان، با برخی نتایج مثبت تجربه زایمان رابطه دارد. زنانی که از این روش ها استفاده می کنند، نگرش های مادرانه مثبت تری دارند و تجربه زایمانی مثبت تری گزارش می دهند. به علاوه اینکه زنان دارای آمادگی برای کنترل درد به داروهای کمتری نیاز دارند، تحمل درد در آنها بسیار بالا می رود و همه اینها در نهایت باعث کاهش مشکلات زایمان خواهد شد.

* متخصص روان شناسی سلامت، عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی


قصه زایمان طبیعی، بی‌غصه نیست!


وب‌سایت مهرخانه: یکی از حوزه‌هایی که زنان درگیری روزمره و پرشماری با آن دارند و اغلب مشکلات آن‌ها در این حوزه مغفول می‌ماند، حوزه سلامت زنان است. از بی‌توجهی سیستم ارائه خدمات سلامت به ملاحظات جنسیتی، فرهنگی و شرعی، تا قوانینی که با توجه به آماده نبودن زیرساخت‌های اجرایی آن می‌تواند خود موجد مسائلی جدی برای زنان باشد.

با این مقدمه، تعدادی از زنان تجربه‌زیسته و نظرات خود در تعامل با سیستم سلامت کشور را در قالب یادداشت‌هایی کوتاه نوشتند که در ادامه می‌خوانید.

تا همین چند سال پیش، کافی بود لب تر کنیم، پزشک تقاضایمان را می‌پذیرفت و ما می‌توانستیم پیش از آن‌که نور چشم‌مان، خود عزم این سرای فانی را بکند، رهسپار بیمارستان یا زایشگاه شویم و بدون تحمل هیچ درد پیشازایمانی‌ای، مادر شویم. وقتی انتخاب ما زایمان سزارین بود، راه برای‌مان باز بود، هرچند جاده نیز دراز بود و ماجراهای پس از سزارین به عنوان یک عمل جراحی ماژور، این جاده دراز را بسیار پرپیچ و خم می‌کرد.

قصه زایمان طبیعی بی‌غصه نیست!

اما با گذر زمان، در دیگر بر همان پاشنه سابق نچرخید و جنبش نه به سزارین، فاتحانه قدعلم کرد. تعداد مادران و نوزادانی که در کوچه پس‌کوچه‌های جاده دراز سزارین خسته و فرسوده یا به کلی گم می‌شدند، روز به روز افزایش می‌یافت و می‌رفت که امر مصنوعی، طبیعی تلقی شود و امر طبیعی شیء عجاب گردد. سیاست ترویج زایمان طبیعی، به‌درستی آمده بود تا زنان ایرانی برای گذر از دروازه زایمان، آدرس را اشتباه نروند و فرآیند مادر شدن، فرآیندی طبیعی و بی‌نیاز از دست‌کاری و مداخله بیرونی بماند؛ چنان‌که در طول قرون و اعصار چنین بوده است؛ مگر برای معدود موارد استئنایی.

قصه اما این بار هم بی‌غصه نمانده است. در کلاس‌های زایمان فیزیولوژیک، ماماها و پزشکان زنان، در باغ سبزی نشان می‌دهند و زایمان‌آموزان، غرق در رؤیای یک زایمان واقعاً طبیعی، ۳۸ هفته را پشت سر می‌گذارند. رؤیایی مشحون از روش‌های ماساژ، راهکارهای بی‌دردی، ورزش‌های حین زایمان، تکنیک‌های تنفس، دستاوردهای طب سنتی و طب فشاری، رایحه‌درمانی و نهایتاً زایمانی آن‌چنان طبیعی مانند آب خوردن.

قرار است این رؤیای صورتی، با خزیدن نرم و آهسته دردی در وجود مادر، به واقعیت بپیوندد. اما امان از انتظار برای آن درد شیرین. بسیاری از زنان باردار، اگر پشت گوششان را دیدند، درد زایمان را هم می‌بینند! کاخ آرزوها تا همین جای کار فروریخته و دیگر شنیدن حرف “ف” آن‌ها را تا واژه “فیزیولوژیک” نمی‌برد. تراژدی که نه، اما درام آغاز می شود. بسیاری از آن‌ها سزارین اورژانسی می‌شوند برای بچه‌هايي که ۴۰ هفته را پشت سر گذاشته‌اند اما راه دنیا را گم کرده‌اند و در یک اقدام نمادین، دست به خودکشی می‌زنند؛ آن هم با چه ابزاری، خوردن مدفوعشان! یا به عبارتی همان مکونیوم. جای شکرش باقی است که در اکئر موارد، عملیات نمادین این جنین‌ها ناموفق است و نهایتاً با سلامت پا به عرصه این دنیا می‌گذارند.

داستان‌های دیگری هم هست: زایمان‌های بسیار طولانی و پررنج با استفاده از القاء درد یا همان آمپول فشار، تازه اگر القاء درد بتواند منجر به شروع موفق فرآیند زایمان طبیعی بشود و کار در نهایت به اتاق عمل نکشد؛ زایمان‌هايي که طبیعی آغاز می‌شوند اما با سزارین به پایان می‌رسند، و این وسط مادری دل‌آزرده می‌ماند که هم درد بی‌نتیجه پیش از زایمان را کشیده و هم باید پس از زایمان با عوارض سزارین دست و پنجه نرم کند؛ زایمان‌هايي با ثبت رکورد عدد بخيه، که خدا کند با دقت زده شده باشند و زود و خوب جوش بخورند و روزگار را تا مدت‌ها به کام آن زن و البته همسرش تلخ نکنند؛ زایمان‌هايي با آسیب برای مادر يا بچه، و چه چیزی تلخ‌تر از آن‌که روزی که باید قشنگ‌ترین خاطره زندگی یک خانواده خلق شود، آغاز دورانی پرمحنت باشد که مرور هر باره آن، پر از ای کاش و افسوس است؛ و داستان‌هایی دیگر که در سینه زنان این سرزمین جای گرفته‌اند.

هیچ فرد آگاهی، مخالف سیاست ترویج زایمان طبیعی نیست. اما گاه به نظر می‌رسد که این سیاست هم خود شبیه مولود ناقص‌الخلقه‌ای شده که اشکم دارد اما از یال و دمش خبری نیست. باید نشست و بررسی کرد که کدام حلقه‌های زنجیره این سیاست، گم شده‌اند یا شکسته و بسته هستند که نتیجه کار، آن‌طور که باید و شاید از کار درنیامده است. شاید مسأله به دانش و تجربه ناکافی کادر پزشکی خصوصاً ماماها برگردد؛ بعید نیست که بسیاری از متخصصان زنان و زایمان خصوصاً پنچه‌طلاهای آن‌ها، اعتقاد قلبی به برتری زایمان طبیعی نداشته باشند و در نتیجه دستگیر خوبی برای زنی که می‌خواهد تجربه یک زایمان طبیعی را از سر بگذراند، نباشند؛ نامناسب بودن و عدم کفایت تجهیزات پزشکی و بیمارستانی هم داستان خود را دارد؛ دوره‌های آموزشی برای زنان باردار فراگیر نیست و نقص دانش زنان، خنجری دیگر به بدنه سلامت جسم و روان آن‌ها می‌زند؛ زایمان طبیعی نیازمند سبک زندگی طبیعی است و حال که سبک زندگی اغلب زنان ما دست‌خوش تحولات بسیار و در نتیجه شدیداً مصنوعی شده است، باید به انحاء مختلف این نقص در سبک زندگی مادران باردار یا در آستانه بارداری جبران شود اما کمتر نشانی از این مهم به چشم می‌خورد.

ماشین‌های لباس‌شویی و ظرف‌شویی، توالت‌های فرنگی، مبل‌ها و صندلی‌ها، آسانسورها و پله‌برقی‌ها، میوه‌ها و سبزی‌های شسته و رفته و مهیا برای بلع هرچه سریع‌تر و… خودشان هم نمی‌دانند که در خدمت به زنان پیش‌رو هستند یا در خیانت به آن‌ها.

بگذریم از دلایل دیگری که پای‌شان در میان است و متهم‌های ردیف چندم محسوب می‌شوند. کاش هرچه زودتر برسد آن روزی که زایمان، این شیرین‌ترین عملیات دردناک آفرینش، برای همه زنان گوارا و خوش‌سرانجام باشد.


اپیدورال؛ شایعترین راه برای کاهش درد زایمان طبیعی


وب سایت مامانم: همه ما می­دانیم که فرایند بارداری زنان یک تجربه عظیم است. در این دوره، مادر باردار هر روز تجربه جدیدی کسب کرده، با یک موقعیت هیجان­انگیز و شاد روبرو شده و لحظات نابی را پشت سر می­گذارد! با این حال، روزهای آخر از دوران بارداری، تشنج فراوانی را برای مادران به ارمغان می­آورد. بروز این حالات در هر مادر بارداری، امری کاملا طبیعی است و همه زنان از این تجربیات جدید خود، احساس ترس خواهند کرد. جالب است بدانید که بسیاری از زنان باتجربه داستان­های مختلفی را درباره گذراندن روند دردناک و طولانی زایمان طبیعی یادآوری می­کنند.

اما، آیا شما به عنوان یک زن جوان تا به حال درباره واژه اپیدورال مطالبی شنیده ­اید­ یا در مورد این موضوع، اطلاعاتی دارید؟ اگر جواب شما منفی است، برای کسب اطلاعات بیشتر درباره اپیدورال و چگونگی عملکرد آن در روند زایمان طبیعی زنان و عوارض جانبی ناشی از آن، حتما مقاله زیر را با دقت بخوانید.

اپیدورال؛ شایعترین راه برای کاهش درد زایمان طبیعی

اپیدورال: اپیدورال، شایع­ترین و موثرترین راه برای از بین بردن درد در هنگام انجام زایمان طبیعی زنان است. به کار بردن این روش در بسیاری از بیمارستان­های دنیا رایج­ می­باشد. این روش، به طور معمول، یک بیهوشی موضعی بوده و برای انجام زایمان بدورن درد در زنان مورد استفاده قرار می­گیرد. روش اپیدورال، با تزریق ماده بی­حسی و ایجاد پوشش­ سخت در فضای اطراف نخاع مادر، در هنگام زایمان از او محافظت کرده و از ارسال سیگنال­های درد به این مناطق جلوگیری می­کند.

تا به امروز، از سوی محققان و دانشمندان، هیچ پاسخ استانداردی به این سوال داده نشده است، زیرا آستانه درد هر فرد متفاوت بوده و هر مادری دارای توانایی متفاوتی برای مقابله با درد ایجاد شده در بدن خود در هنگام زایمان طبیعی است. با همه این توصیفات، اگر به عنوان یک مادر جوان و بی­تجربه احساس کردید که در هر لحظه از روند زایمان، با انقباضات دردناکی روبرو می­شوید و توان مقابله با آن را ندارید، می­توانید از تکنیک اپیدورال برای از بین بردن درد خود استفاده کنید.

روش اپیدورال در طول روند زایمان طبیعی زنان، چگونه عمل می­کند؟

روش اپیدورال به شیوه بیهوشی موضعی عمل کرده و به طور موقت، اعصابی را که سیگنال­های درد را از ناحیه گردن رحم به مغز زنان می­فرستد، مسدود می­کند. این دارو به قسمت پایین بدن مادر تزریق شده و احساسات او را در نیم تنه پایین بدن، به کمک بی­حسی موضعی از بین می­برد. تاثیر این دارو به حدی است که حتی با شروع تزریق آن به اطراف ستون فقرات، مادر بلافاصله تاثیر آن را در بدن خود احساس نموده و اثر آن حتی تا زمان بعد از زایمان نیز در بدن باقی می­ماند. در واقع، با استفاده از روش اپیدورال، مادر به طور کامل این بی­حسی را در بدن خود احساس می­کند.

عوارض جانبی استفاده از روش اپیدورال جهت کاهش درد زایمان طبیعی در زنان:

در حالی که استفاده از روش اپیدورال مزایای خاصی برای زنان دارد ، ممکن است اثرات منفی نیز دربدن فرد به جا بگذارد. اعتقاد بر این است که روش اپیدورال ممکن است در موارد زیر، تاثیرات منفی بر بدن مادر بگذارد:

  • استفاده از روش اپیدورال، خطر ابتلا به اکسایتوسین مصنوعی را در زنان سه برابر می­کند.
  • استفاده از روش اپیدورال، خطر انجام اجباری سزارین را در زنان تا ۵/۲ برابر افزایش یابد.
  • همچنین، استفاده از روش اپیدورال، امکان پارگی شدید پرینه را در مادر تا ۳ برابر افزایش داده و فرد را با خونریزی شدید مواجه می­کند.
  • علاوه بر این موارد، استفاده از روش اپیدورال، ممکن است زمان انجام زایمان طبیعی برخی از مادران را به میزان قابل توجهی افزایش دهد.

در برخی موارد، ممکن است استفاده از روش اپیدورال، احتمال بروز عوارض مختلف و استفاده از ابزارهای کمکی مانند فورسپس را در زنان (جهت تولد نوزاد) به شدت افزایش داده و شانس بروز کبودی بدن کودک، اپیزیوتومی، پارگی واژن، آسیب­ رسیدن به صورت کودک، جابجایی استخوان­های جمجمه و همچنین ایجاد لخته خون در زیر پوست سر نوزاد را به میزان قابل توجهی بالا ببرد.
به کار بردن روش اپیدرال در هنگام زایمان طبیعی زنان ممکن است خطر بروز مشکلات لگنی را در هنگام تولد نوزاد افزایش دهد.

در بیشتر موارد، پس از به کار بردن روش اپیدورال جهت تولد نوزاد، کاهش ضربان قلب در جنین مشاهده می­شود. دلیل رخ دادن مشکل، این است که در این روش، نوزادان برای خروج از بدن مادر خود نیاز به زمان بیشتری دارند.

همچنین، استفاده از این روش ممکن است خطر ابتلا به تب را در مادر افزایش دهد. لازم است به عنوان یک خانم جوان و بی­تجربه به یاد داشته باشید که این مشکل، صد در صد بر روی سلامت بدن نوزاد نیز تاثیر خواهد گذاشت.

معمولا مادرانی که از روش اپیدورال برای انجام زایمان طبیعی استفاده می­کنند، زمان بیشتری را برای خروج فرزند خود از کانال تولد صرف می­کنند. این به دلیل مصرف داروی بی­حسی است که به بدن مادر تزریق شده است. گفته می­شود که هر چه دوز داروی مصرفی بالاتر باشد، مدت انجام زایمان طبیعی بالا رفته و نوزاد مدت زیادی را نسبت به روش­های دیگر در رحم مادر خود سپری خواهد کرد. این حالت، برای سلامت نوزاد بدون خطر نخواهد بود.

علاوه بر این موارد، زنانی که در طول انجام زایمان طبیعی از روش اپیدورال استفاده می­کنند، با احتمال بالاتری نسبت به مادران دیگر، از شیردهی به نوزاد خود محروم خواهند شد، زیرا این نوع داروی بی­حسی از ترشح طبیعی شیر مادر جلوگیری می­کند.

در نهایت، اگر اولین بار است که مادر می­شوید و در مورد روش اپیدورال هم اطلاعاتی ندارید، بهتر است ابتدا با ماما یا پزشک متخصص زنان و زایمان معالج خود در موزد این روش صحبت کرده و اطلاعات خود را افزایش دهید. یادتان باشد که پزشکان تنها افرادی هستند که می­توانند میزان خطرات استفاده از روش اپیدورال را در طول انجام زایمان طبیعی شما به خوبی ارزیابی کنند.


چرا زایمان زودرس اتفاق می‌افتد؟


وب سایت دکتر کرمانی: هنگامی که به ۳۷ هفته کامل بارداری برسید، کودک شما رسیده و اصطلاحا ترم است. اگر کودک شما قبل از اینکه ۳۷ هفته شوید بدنیا بیاید، زایمان شما زودرس بوده است و کودکتان نارس است.

بیشتر نوزادان نارس بعد از ۳۲ هفته شدن، شانس خوبی برای زنده ماندن و رشد کردن دارند.

مشکلات نوزاد نارس چیست؟

زایمان زودرس چیست؟

هرچند که مراقبت های شدید برای نوزادان بسیار زودرس، به طور چشمگیری بهتر شده و میزان بقا و زنده ماندن این نوزادان بسیار بهبود پیدا کرده است. با این حال، گاهی اوقات ممکن است اثرات طولانی مدت برای نوزادانی که خیلی زود متولد می شوند، شامل فلج مغزی و مشکلات یادگیری باشد. اکثر نوزادانی که نسبتا زودرس هستند و در حدود ۳۴ هفته تا ۳۶ هفته به دنیا می آیند، خوب عمل می کنند. با این حال، آن ها می توانند در مقایسه با نوزادان متولد شده در زمان مناسب، بیشتر در معرض مشکلات بلند مدت باشند.

به طور کلی، هر چه سن بارداری شما در نوزاد نارس بیشتر باشد، اندام های او بالغ تر می شوند، ریه هایش بهتر برای تنفس آماده می شوند و نوزاد قدرت بیشتری برای مکیدن و تغذیه دارد.

چرا زایمان زودرس اتفاق می افتد؟

اکثریت زایمان های زودرس بدون پارگی کیسه آب رخ می دهند. زایمان زودرس در بین حاملگی های چندقلویی رایج است، اما مهم ترین علل زایمان زودرس عبارتند از:

کشش بیش از حد رحم، اگر شما دوقلو یا بیشتر باردار باشید و یا اگر شرایطی مانند مایع آمنیوتیک بیش از حد (polyhydramnios) داشته باشید، بیشتر در معرض خطر قرار دارید.
ضعف سرویکس و یا طول کوتاه گردن رحم که البته سونولوژیست می تواند این را در اسکن اولتراسوند در اواسط بارداری تشخیص دهد.

  • سابقه زایمان زودرس خودبه خودی
  • عفونت باکتریایی
  • پارگی زودرس کیسه آب
  • خونریزی شدید
  • برخی از اختلالات رحم

سبک زندگی شما نیز می تواند سبب زایمان زودرس تان شود. به طور مثال اگر شرایطی مانند:

  • فاصله کوتاه بین حاملگی ها
  • فقر مالی و عاطفی مادر
  • سیگار کشیدن یا مصرف مواد مخدر، به ویژه کوکائین
  • کمبود وزن و یا اضافه وزن بیش از حد
  • بارداری در نتیجه IVF
  • عوارض بارداری مانند: پره اکلامپسی یا دیابت
  • یک وضعیت پزشکی ای که در این شرایط بدنیا آمدن نوزاد شما مورد اطمینان تر است، از این که بارداری شما ادامه یابد.
  • تروما یا ضربه شدید به شکم

را داشته باشید بیشتر در معرض زایمان زود رس خواهید بود. به یاد داشته باشید که داشتن یک یا چند مورد از این عوامل به این معنا نیست که نوزاد شما قطعا زود متولد خواهد شد. این فقط شانس این اتفاق را افزایش می دهد.

علائم زایمان زودرس چیست؟

دردهای شکمی نامنظم، لکه بینی یا خونریزی خفیف از واژن و آبریزش، از علایم زایمان زودرس می باشد که در صورت مشاهده باید به بیمارستان مراجعه شود. مادرانی که احتمال زایمان زودرس دارند لازم است فعالیت های خود را کاهش دهند و تا برطرف شدن علایم، از نزدیکی پرهیز کنند.

راه های پیشگیری از زایمان زودرس چیست؟

برای پیشگیری از تولد نوزاد نارس، نکات پراهمیتی وجود دارد که رعایت کردن آن ها می تواند تا حد زیادی از تولد نوزاد نارس پیشگیری کند و احتمال تولد نوزاد را در زمانی زودتر از زمان طبیعی به حداقل ممکن برساند.

  1.  در طول دوران بارداری، ارتباط خود را با پزشک قطع نکنید. به او مراجعه کنید و روند رشد جنین و علائم عمومی بدن خود و جنین تان را بررسی کنید. با کنترل بیماری‌های مادر و کنترل تغذیه و تأمین شرایط مناسب برای حاملگی می توان از تولد نوزاد نارس جلوگیری کرد.
  2.  قبل از مصرف هرگونه دارو، حتی مسکن ها با پزشک تان مشورت کنید و از مصرف داروهای شیمیایی و گیاهی بدون مشاوره با پزشک پرهیز کنید.
  3.  رژیم غذایی خود را دست کم نگیرند و مصرف خوراکی ها و مواد غذایی سالم را فراموش نکنید.
  4.  وزن خود را در شرایط طبیعی نگه دارید و مراقب باشید که در دوران بارداری بیش از حد دچار اضافه وزن و چاقی نشوید.
  5.  از استعمال سیگار و قرار گرفتن در محیطی که در آن افراد سیگاری حضور دارند، پرهیز کنید.
  6. در مورد مادران افسرده و مضطرب، اگر پزشک متخصص با این افراد گفتگو کند می‌تواند ترس و اضطراب آنها را به حداقل برساند. حمایت و نقش پدر نیز در کاهش این نگرانی‌ها بسیار تاثیرگذار است.
  7.  از آن جا که عفونت‌های دهان و دندان یکی از دلایل زایمان پره ترم است، توصیه می‌شود قبل از باردار شدن نسبت به درمان آن اقدام کنید.

آیا نوزاد زنده می ماند؟

متأسفانه، نوزادانی که قبل از ۲۲ هفته کامل بارداری متولد شده اند، بعید به نظر می رسد که قادر به ادامه حیات باشد. نوزادان متولد شده در ۲۳ هفته یا ۲۴ هفته ممکن است زنده بمانند، اما بستگی به وزن تولد و سلامت آنها در هنگام تولد دارد. هرچه سن بارداری شما بیشتر باشد شانس نوزاد افزایش می یابد.

بهترین شرایط برای مراقبت از نوزاد نارس چیست؟

تغذیه شیر مادر برای همه نوزادان مهم است، اما شاید حتی بیشتر در نوزادان نارس، که در معرض خطر بیشتر عفونت هستند، بسیار اهمیت یابد. تغذیه با شیر مادر باعث محافظت بیشتری در برابر عفونت می شود و همچنین تمام مواد مغذی مورد نیاز نوزادتان فراهم می شود. ممکن است کودک شما کوچک باشد تا بتواند به نوک پستان برسد، اما ماما قادر خواهد بود تا شما را در شیر دادن به این نوزادان کمک کند و به شما آموزش دهد. بعضی اوقات نوزادان نارس نیاز به یک لوله تغذیه کوچک از بینی به معده خود دارند. از طریق این لوله، شیر می تواند منتقل شود.


مزایا و خطرات زایمان طبیعی


نی نی سایت: زایمان قاعدتا باید یکی از قشنگ‌ترین تجربه‌های زندگی هر خانمی باشد اما تصور برخی خانم‌ها از زایمان می‌تواند نگران‌شان کند چراکه منتظر درد و ناراحتی هستند.

با وجودی‌که بسیاری از خانم‌ها درخواست اپیدورال (داروهای مسکن درد) دارند تا زایمان راحت‌تری داشته باشند، خیلی‌ها زایمان طبیعی را انتخاب می‌کنند. در واقع ترس از عوارض زایمان با داروها و اپیدورال روبه افزایش است. در ادامه با مهم‌ترین موارد در زایمان اپیدورال و زایمان طبیعی آشنا می‌شوید و به این ترتیب راحت‌تر می‌توانید با پزشک و همسرتان در این مورد صحبت کرده و بهترین روش را برای خود و فرزندتان انتخاب کنید.

زایمان طبیعی یا اپیدورال، مزایا و خطرها

چه زمانی اپیدورال انجام می‌شود؟

اپیدورال باعث کاهش درد در نقطه‌ای خاص می‌شود که در مورد زایمان، این کاهش درد در پایین‌تنه بدن اتفاق می‌افتد. معمولا خانم‌ها ترجیح می‌دهند این روش را انتخاب کنند.

گاهی هم ممکن است پیچیدگی‌های پیش‌بینی نشده‌ای که موقع زایمان پیش می‌آیند، باعث استفاده از دارو و اپیدورال شود که در برخی موارد هم همین مشکلات به سزارین می‌انجامند.

بنا به گزارش انجمن ماماها متخصصان بیماری‌های زنان و زایمان، معمولا بین ۱۰ تا ۲۰ دقیقه زمان می‌برد تا اپیدورال اثر کند و از طریق لوله‌ای در ستون فقرات انجام می‌شود.

خوبی اپیدورال این است که …

بزرگترین مزیت اپیدورال، زایمان بدون درد است. با اینکه مادر ممکن است همچنان انقباضاتی را احساس کند اما درد به طور قابل ملاحظه‌ای کم می‌شود. در طول زایمان واژینال، شما همچنان از روند زایمان آگاه هستید و می‌توانید حرکت کنید.

اپیدورال در زایمان سزارین هم مورد استفاده قرار می‌گیرد تا درد ناشی از جراحی خارج کردن نوزاد از رحم را کاهش دهد. البته بسیاری از موارد سزارین هم تحت بیهوشی عمومی مادر انجام می‌شود و مادر در طول عمل هوشیار نخواهد بود.

به گزارش سازمان سلامت ملی آمریکا، از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۸، تعداد موارد سزارین حدود ۷۲ درصد افزایش داشته است و همین موضوع می‌تواند دلیل شهرت دیرپای اپیدورال باشد؛ با اینکه بعضی‌ها روش سزارین را انتخاب می‌کنند، اما در بیشتر موارد، سزارین در شرایطی استفاده می‌شود که زایمان به صورت طبیعی پیشرفتی ندارد.

البته در کشور خودمان، درحال حاضر تولد ۶۰ درصد از نوزادان ایرانی به شیوه سزارین است و این درحالی است که براساس آمار موجود فقط ۱۵ تا ۲۰ درصد نوزادان در کشورهای دیگر به روش سزارین به دنیا می‌آیند!

خطرات اپیدورال

روش اپیدورال هم می‌تواند عوارض جانبی خاص خودش را داشته باشد که از آن میان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • کمر درد
  • سردرد
  • خونریزی مزمن (از محل تزریق)
  • تب
  • سختی تنفس
  • افت فشار خون، که می‌تواند ضربان قلب نوزاد را کاهش دهد

نکته مهمی که نباید فراموش کنید این است که با وجود چنین خطراتی، این عوارض به ندرت مشاهده شده‌اند.

اینکه مادران در طول اپیدورال نمی‌توانند تمام جزئیات زایمان را احساس کنند، ممکن است منجر به بروز مشکل دیگری، مثل افزایش ریسک پارگی در طول زایمان واژینال شود.

زایمان طبیعی چطور پیش می‌رود؟

اصطلاح «زایمان طبیعی» معمولا برای توصیف زایمان واژینال بدون استفاده از دارو استفاده می‌شود. همچنین گاهی برای تفریق زایمان سزارین از طبیعی هم به کار می‌رود.

خوبی زایمان طبیعی این است که …

آمار زایمان طبیعی با توجه به نگرانی‌هایی که در مورد اپیدورال و تاثیرش بر پاسخ طبیعی بدن به زایمان وجود دارد، در آمریکا افزایش یافته است. اشلی شی، که مربی یوگاست و موسسه «Organic Birth» را راه‌اندازی کرده و به خانم‌ها کمک می‌کند در خانه خودشان زایمان کنند، می‌گوید: «خانم‌ها دوست دارند در اتاق زایمان بدون دم و دستگاه باشند، دوست دارند برای زایمان در خانه باشند و فقط در مواقع ضروری به بیمارستان بروند، نمی‌خواهند مدام تحت نظارت باشند و بارها و بارها معاینه شوند و دوست دارند تماس فوری و بی‌وقفه پوستی با نوزاد تازه متولد شده‌شان داشته باشند و وقتی بند ناف از تپش و ارتعاش می‌ماند، آن را خودشان قطع کنند! اگر بین زایمان در یک استخر گرم و عمیق و زایمان روی یک تخت صاف که مدام اطرافیان‌تان شما را تشویق به «زور زدن» می‌کنند، می‌توانستید یکی را انتخاب کنید، روش منتخب شما کدام بود؟»

و البته بعضی از مادران آمریکایی هم زایمان طبیعی در بیمارستان را انتخاب می‌کنند؛ خوب است بدانید پس از گذشت ۲۰ سال، امسال میزان زایمان سزارین در کشورمان ۵/۵ درصد کاهش یافته و در حال حاضر نسبت ۵۰ به ۵۰ با زایمان طبیعی دارد.

زایمان طبیعی یا اپیدورال، مزایا و خطرها

خطرات زایمان طبیعی

مادرانی که زایمان طبیعی را انتخاب می‌کنند، تعداد کمی از خطرات جدی تهدیدشان می‌کند که معمولا اگر مادر مشکل پزشکی خاصی داشته باشد یا اتفاقی مانع از حرکت طبیعی نوزاد در کانال زایمان شود، احتمال بروز این خطرات افزایش می‌یابد.

برخی از نگرانی‌هایی که در مورد زایمان واژینال وجود دارد، عبارتند از:

  • پارگی پرینه (محدوده ميان منطقه تناسلي و مقعد)
  • درد رو به افزایش
  • هموروئید
  • مشکلات مثانه
  • بی‌اختیاری ادرار
  • ترومای روانی

آمادگی برای زایمان طبیعی

موضوع بسیار مهمی است؛ در آمریکا که زایمان طبیعی در خانه مرسوم است، برخی مادران ترجیح می‌دهند قابله یا ماما داشته باشند یا پروسه زایمان طبیعی را در بیمارستان انجام دهند.

برخی خانم‌ها هم دوست دارند همسرشان در طول زایمان در کنارشان حضور داشته باشد که در حال حاضر بسیاری از بیمارستان‌های کشورمان هم چنین امکانی را در اختیار زائو قرار می‌دهند؛ این کار می‌تواند باعث امنیت خاطر مادر شده و مانع از بروز بهم‌ریختگی‌های روانی او شود.

از جمله روش‌های غیردارویی که می‌توانند به کاهش درد کمک کنند، می‌توان به این موارد اشاره کرد:

  • ماساژ
  • طب سوزنی
  • گرفتن حمام گرم یا استفاده از کیسه آب گرم
  • تغییر مکرر موقعیت برای خنثی کردن درد ناشی از تغییراتی که در لگن رخ می‌دهد

حرف آخر

با وجود پیچیدگی‌های زایمان، هیچ روش واحدی وجود ندارد که برای زایمان همه خانم‌ها کاربرد داشته باشد. بنا بر گزارش دفتر سلامت زنان آمریکا، فقط چند مورد خاص وجود دارد که در زایمان طبیعی حتما باید توسط متخصص بیماری‌های زنان و زایمان یا ماما بررسی شود:

  • سلامت عمومی مادر و سلامت روانی و احساسی او
  • سایز لگن مادر
  • سطح تحمل مادر
  • شدت انقباض‌ها
  • اندازه و وضعیت قرار گرفتن بچه

بنابراین خوب است در طول بارداری تمام روش‌های ممکن برای زایمان خود را با پزشک متخصص بیماری‌های زنان و زایمان بررسی کنید و ببینید آیا به دارو و درمان خاصی نیاز دارید یا خیر، تا فرزندتان بدون هیچ سختی وارد این دنیا شود!


افسردگی بعد از زایمان و تاثیر آن بر نوزاد


برترین ها – ترجمه از هدی بانکی: تخمین زده می‌شود که از هر ۹ زن، یکی علائم افسردگی بعد از زایمان را تجربه می‌کند. این علائم که شامل نوسانات خلقی، خستگی و کم شدن علاقه به فعالیت‌ها می‌شود می‌تواند باعث شود مادر به سختی بتواند با نوزادش ارتباط برقرار کند.

 

ارتباطات اولیه بین مادر و نوزاد می‌تواند بر سلامت نوزاد در طول زندگی‌اش تاثیر بگذارد و آن را بدتر یا بهتر کند. مثلا بزرگسالانی که در دوران کودکی خود با ناهنجاری‌های خانوادگی بیشتر روبرو بوده‌اند، بیشتر در معرض ابتلا به بیماری‌ها در دوران بزرگسالی هستند. و آنهایی که در دوران اولیه‌ی زندگی خود روابط سالم‌تر و مطمئن‌تری داشته‌اند، در بزرگسالی بهتر می‌توانند استرس و هیجانات خود را کنترل کنند.

اما دانشمندان هنوز دقیقا نمی‌دانند این عوامل محیطی چگونه بر وضعیت سلامت اثر می‌گذارند. تازه‌ترین پژوهشی که در ماه نوامبر منتشر شده نشان می‌‌دهد که بین افزایش علائم افسردگی در مادر و آسیب سلولی نوزاد ارتباط وجود دارد.

 

 وقتی مادر احساس افسردگی می‌کند، سلول‌های نوزاد نیز آن را حس می‌کنند

استرس با سلول‌های ما چه می‌کند؟

 

یکی از چیزهایی که مطالعه‌ی جدید روی آن متمرکز شده است، تلومرها هستند. تلومرها کلاهک‌هایی در انتهای DNA هستند که از کروموزم محافظت می‌کنند. می‌توانید تلومر را مانند نوک پلاستیکی بند کفش تصور کنید که مانع ریش شدن آن می‌شود. در اصل این کلاهک‌های پلاستیکی باعث می‌‌شوند بند بتواند عملکرد مناسبش را داشته باشد. همین نقش را می‌توان به تلومرها نیز نسبت داد.

از آنجاییکه طول تلومر تحت تاثیر ژنتیک و سن ماست، گاهی به عنوان بخشی از «ساعت بیولوژیکی» تلقی می‌شود که بازتابی از سن سلول‌های ماست. با کوتاه شدن تلومرها به مرور زمان، ما بیشتر در معرض تجربه‌ی بیماری‌ها و مشکلاتی برای سلامتی‌مان قرار می‌گیریم، مانند بیماری‌های قلبی و عروقی، زوال عقل، دیابت، سرطان، چاقی و حتی مرگ.

جالب است بدانید وقتی کسی دچار استرس روحی و روانی است، تلومرها می‌توانند با سرعت بیشتری فرسوده شوند. وقتی استرس داریم، بدن ما هورمونی به نام کورتیوزل ترشح می‌کند که بر واکنش‌های هیجانی و متابولیسم انرژی و یادگیری و حافظه‌ی ما تاثیر می‌گذارد. این می‌توانند یکی از مکانیسم‌هایی باشد که استرس روحی را با طول تلومرها و نهایتا سلامت جسمی مربوط می‌کند. سلول‌هایی که در معرض کورتیزول هستند، تلومرهای کوتاه‌تر و تلومراز کمتری دارند. تلومراز آنزیمی است که مسئولیت حفظ نوک  تلومرها را به عهده دارد.

این پروسه می‌تواند توجیه کند که استرس روانی چطور به آسیب و تخریب بیولوژیکی تبدیل می‌شود. ضمنا نوجوانانی که مادران افسرده دارند، واکنش‌های کورتیوزلی ِ افزایش یافته و تلومرهای کوتاه‌تری نسبت به همسالان خود دارند، حتی اگر خود این نوجوانان افسرده نباشند.

دانشمندان بررسی کردند که آیا افزایش علائم افسردگی مادر بر استرس نوزاد و سلامت سلولی او در آینده تاثیر می‌‌گذارد یا نه. دوران نوزادی دوره‌ای بسیار حساس است و نوزاد به شدت تحت تاثیر محیط خود است. یکی از راههای مطالعه‌ روی این موضوع که استرس در سالهای اولیه چطور می‌تواند بر سلامت تاثیر بگذارد، بررسی چگونگی واکنش نوزاد به استرس مادرش است. مطالعات نشان می‌دهند که نوزادانی که در معرض افسردگی مادرشان هستند، در سالهای بعدی زندگی کمتر می‌توانند روابط اجتماعی برقرار کرده و با احساسات منفی بیشتری روبرو خواهند بود.

در این پژوهش ۴۸ مادر که نوزادان ۱۲ هفته‌ای داشتند مورد آزمایش قرار گرفتند و این خانواده‌ها تحت بررسی بودند تا زمانیکه نوزادان به ۱۸ ماهگی رسیدند. در ۶ و ۱۲ ماهگی، نوزادان به لابراتوار آورده شدند تا تحت شرایط استرس خفیف قرار بگیرند. مثلا در یک آزمایش، مادرها با بچه‌ها بازی می‌کردند و گهگاه نیز به درهپاست توجه بچه‌ها اعتنای نمی‌کردند. این حالت موجب بروز استرس در نوزادان شده بود، چون بچه‌ها انتظار دارند توجه مادر به آنها صرفا به شیر دادن‌‌‌شان محدود نشود و جواب احساسات و هیجانات آنها را نیز بدهند.

طی هر مراجعه، پژوهشگران میزان استرس نوزادان را با جمع آوری نمونه بزاق آنها بررسی کردند تا تغییرات کورتیزول را مطالعه کنند. همچنین اطلاعاتی در مورد علائم افسردگی مادران جمع آوری شد. در نهایت وقتی نوزادان ۱۸ ماهه بودند، خانواده‌ها مجددا به لابراتوار آمدند و نمونه بزاق بچه‌ها دوباره جمع آوری و آزمایش شد تا طول تلومرهای آنها اندازه گیری شود.

تشدید علائم افسردگی مادران، ارتباط نزدیکی با واکنش‌های کورتیزولی بچه‌ها بین ۶ و ۱۲ ماهگی داشت. ضمنا نوزادانی که واکنش‌های کورتیزولی بیشتری داشتند، در ۱۸ ماهگی، تلومرهای‌شان کوتاه‌تر از بقیه بود که حاکی است آسیب سلولی است.

هر چند این یافته‌ها ابتدایی هستند و باید روی گروه بزرگ‌تری از نوزادان انجام شوند، اما همین نتایج نشان می‌دهند الگوهای سلامت در طول زندگی چگونه می‌توانند تحت تاثیر ۱۸ ماه اولیه‌ی زندگی باشند. این استرس زودهنگام می‌تواند کودکان را در معرض بیماری‌های زودرس و مشکلاتی برای سلامتی قرار بدهد.

نتایج به دست آمده نشان می‌دهد پیدا کردن درمان روحی و روانی مناسب برای مادران و سیاست‌های خاص دوران کودکی بسیار اهمیت دارد.