Tag Archives: شرایط

شرایط اهدای خون


وب‌سایت آسمونی: روشن است وقتی سخن از سلامت خون به میان می آید، منظور این است که تزریق خون، به بیمار دریافت کننده ی خون، صدمه ای نزده و در عین حال سلامت اهدا کننده خون را نیز به خطر نمی اندازد.

به مفهوم دیگر پذیرش اهداکننده مناسب و دارای شرایط لازم و مطابق با استانداردهای ملی سازمان انتقال خون ایران به منظور تامین خون سالم جهت جلوگیری از بروز عوارض انتقال خون و بیماری های منتقله از طریق انتقال خون به گیرندگان و نیز اطمینان از این که اهدای خون برای اهدا کننده ضرری نداشته باشد، است. از این رو تمامی مراکز اهدای خون، برای داوطلبان شرایطی را در مد نظر دارند.

اهدا کننده باید درشرایط خوب و در وضعیت سلامت جسمانی و روانی باشد. همچنین وضعیت روحی داوطلب در هنگام اهدای خون خیلی مهم است و باید از این نظر آمادگی لازم جهت اهدای خون را داشته باشد.

پزشک مرکز خون گیری، پیش از اهدای خون، داوطلبان را بررسی و معاینه می کند. این بررسی شامل مصاحبه پزشکی در باره سوابق سلامتی، رفتارهای فردی و انجام یک معاینه مختصر می باشد. در صورتی که فرد داوطلب اهدای خون، تمامی شرایط لازم برای اهدای خون را داشته باشد می تواند خون اهدا کند. لازم به ذکر است سهم مهمی از تضمین سلامت خون بستگی به دقت و صداقت داوطلبان اهدای خون در پاسخ گویی به سؤالات پزشک در حین مصاحبه و معاینه دارد. البته برای حفظ سلامت خون، با توجه به سوابق پزشکی، مسئولیت پذیرش و یا عدم پذیرش داوطلب به عهده پزشک مرکز خون گیری می باشد. در اینجا شرایط اصلی داوطلبان اهدای خون آورده شده است.

شرایط اهدای خون

۱- سن: حداقل سن قابل قبول برای اهدای خون ۱۸ سال تمام و حداکثر سن ۶۰ سال تمام می باشد. حداکثر سن برای اولین اهدای خون ۶۰ سال می باشد. برای دفعات بعدی اهدا کننده مستمر حداکثر ۶۵ سال است .در اهدا کنندگان مستمر بالای ۶۵ سال تنها در صورت داشتن مجوز از مدیر پزشکی پایگاه خونگیری به عمل آید.

۲- هموگلوبین و هماتوکریت: میزان هموگلوبین قابل قبول، حداقل ۵/۱۲ گرم در دسی لیتر و هماتوکریت ۳۸ % می باشد.

۳- تعداد دفعات و فواصل اهدای خون: فواصل اهدای خون کامل ۸ هفته (۵۶ روز) است. یعنی اهدا کننده با فاصله ۸ هفته می تواند مجدداً خون اهدا نماید، مشروط بر این که تعداد دفعات اهدای خون در طی ۱۲ ماه از ۴ بار برای آقایان و ۳ بار برای خانم ها تجاوز نکند. بهتر است آقایان با فواصل ۳ ماهه و خانم ها با فواصل ۴ ماهه نسبت به اهدای خون اقدام نمایند.

۴- وزن : از ۵۰ کیلوگرم به بالا.

۵- درجه حرارت: درجه حرارت دهان نباید بیشتر از ۵/ ۳۷ درجه سانتی گراد باشد.

۶- نبض: پزشک مرکز اهدای خون، حداقل برای مدت ۱۵ ثانیه نبض اهدا کننده را شمارش می کند و بطور معمول تعداد نبض بین ۵۰ تا ۱۰۰ عدد در دقیقه جهت اهدای خون مورد قبول است. اهدا کنندگانی که تعداد نبض کمتر از ۵۰ عدد در دقیقه دارند‏ تنها در صورتی پذیرفته می شوند که ورزشکار حرفه ای یا قهرمانی باشند.

۷- فشار خون: فشار خون بیشینه ( سیستولیک) باید مابین ۹۰-۱۸۰ میلی متر جیوه و فشار خون کمینه (دیاستولیک) باید مابین ۵۰- ۱۰۰ میلی متر جیوه باشد. فشار خون بیشینه نباید بیشتر از ۱۸۰ میلیمتر جیوه و فشار خون کمینه نباید بیشتر از ۱۰۰ میلیمتر جیوه باشد. اهدا کنندگانی که فشار خون بیشینه بیش از ۱۸۰ میلی متر جیوه و فشار خون کمینه بیش از ۱۰۰ میلی متر جیوه دارند‏ فقط پس از ارزیابی پزشک مرکز اهدای خون، پذیرفته می شوند.

۸- اهداکنندگانی که دارو مصرف می کنند باید از نظر مناسب بودن برای اهدای خون ارزیابی شوند.

“خواهشمند است در صورت وجود موارد زیر حتماً پزشک انتقال خون را جهت تصمیم گیری صحیح، در جریان امر قرار دهید”

· آلرژی های مهم مانند آسم و تب یونجه

· مصرف دارو

· فشار خون بالا

· دیابت

· بیماری های قلبی، ریوی، کلیوی و کبدی

· مسافرت به مناطق مالاریا خیز در یک سال اخیر

· ابتلا به کم خونی

· ابتلا به اختلالات انعقادی

· ابتلا به بیماری های اعصاب و روان

· ابتلا به بیماری های عفونی مانند سرما خوردگی، سرخک، آنفولانزا، سل، تب مالت و مانند این ها

· ابتلا به بیماری های پوستی

· ابتلا به بیماری های بدخیم

· سابقه غش، صرع و تشنج

· سابقه اعتیاد به مواد مخدر تزریقی

· سابقه اعمال جراحی

· سابقه خال کوبی و حجامت، تاتو و یا چاقو خوردگی

· سابقه تزریق خون و فرآورده های خونی در یک سال اخیر

· سابقه سقط جنین

· سابقه زردی یا یرقان در خود یا خانواده

· سابقه رفتارهای پر خطر مانند تماس جنسی مشکوک


شرایط استخدام در نهاد‌های دولتی؛ استخدام به شرط پارتی


شرایط استخدامی در نهاد‌های دولتی در کشور بررسی شد

روزنامه قانون: كارفرمايان هيچ توجهي به سرمايه اجتماعي فارغ التحصيلان ندارند. نيروي كار را بايد بر اساس كارآيي و شايسته‌سالاري مشغول به كار كنيم. قبولي در آزمون‌هاي استخدامي در حال حاضر براساس نابرابري و تبعيض است. كه به لحاظ فرهنگي عوارض ناگواري براي اقتصاد ما ايجاد مي‌كند.

بررسی‌های آماری نشان داده است که از بین روش‌هایی مانند ثبت‌نام یا پیگیری در مراکز خدمات اشتغال و کاریابی، تماس با کارفرما، پرس‌و‌‌جو از دوستان و آشنایان، جست‌وجوی منابع مالی و امکانات برای شروع فعالیت خوداشتغالی، تقاضای جواز کسب یا پروانه کار، درج آگهی در روزنامه یا مطالعه آگهی‌های استخدام و گزینه‌های دیگر، پرس‌و‌جو از آشنایان و دوستان، یعنی روش مبتنی بر رابطه، شایع‌ترین و موثرترین روش است كه در ايران بسيار مرسوم و به عرف و عادت تبديل شده است.

استخدام به شرط پارتي

حال بايد از مخاطبان اين گزارش پرسيد؛ پارتی‌بازی چقدر در استخدام یا بیکاری شما، ‌دوستان و اطرافيان‌تان موثر بوده است؟ شايد بيشتر افراد بگويند بيش از ۸۰ درصد، با اين وجود بايد فاتحه بازار كار را خواند. البته ديرزماني است كه بازار كار ديگر حاشيه آرام و جاي امني براي فارغ التحصيلان نيست. اكنون فارغ‌التحصيلان به دو دسته تقسيم مي‌شوند؛ عده‌اي پس از اتمام درس به دنبال شغل آزاد مي‌روند و راننده تاكسي مي‌شوند يا در جست‌وجوي شغلي هستند كه زحمتي براي‌شان نداشته باشد و تنها پشت ميز نشيني را ترجيح مي‌دهند.

معترضان بازار كار

اين سوال كه آيا براي پيدا كردن شغل خود، پارتي داشتيد از چند نفر پرسيدم كه پاسخ‌هاي متفاوتي داده شد اما در تمامي اين گفت وگوها نقش پر رنگ «پارتي‌بازي» به خوبي پيدا بود. با خانمي در مورد اينكه چگونه مشغول به كار شده، صحبت كردم. او گفت:‌ «من با هزار بدبختی و آزمون و البته پیدا کردن پارتی در یک ارگان دولتی با قرارداد مدت معین جذب شدم. پس از ۹ ماه به بنده و کسانی که با من جذب شده بودند، گفتند که دیگر نیازی به شما نیست و برويد برای تسویه حساب. یک هفته بعد که برای تسویه حساب رفتم، دیدم یک نفر جدید استخدام شده و متوجه شدم که از فامیل‌های مدیریت است.

او مي‌گويد: اگر در این کشور پارتی نداشته باشید، ته خطيد!. مرد جوان ديگري در پاسخ به اين سوال مي‌گويد: سال ۹۰ مدرک خود را گرفتم. تا دو ماه پیش کار مرتبط با مدرکم را پیدا نکردم. مسافر کشی و فروشندگی می‌کردم. زندگی خرج دارد! اما بعد از زمان و هزينه بسياري كه صرف كردم با پاچه‌خواری و پارتی بالاخره جايي براي كار ثابت پيدا كردم!  فرد ديگري با ناراحتي به اين سوال اين گونه پاسخ مي‌دهد: «در آزمون استخدامی استانداری مربوط به سازمان صنعت معدن و تجارت استان قزوین نفر اول کتبی شدم، بومی منطقه نيز بودم، در مصاحبه هم به تمام سوالات پاسخ دادم اما متاسفانه نفر چهارم آزمون کتبی با توجه به اينكه نتوانست حتي يك فايل اكسل درست كند و با توجه به اینکه بومی هم نبود، پذیرش شد و اعتراض‌های من به هیچ جا نرسید».

مهاجرت به بهانه دانشگاه‌هاي خارج از كشور

جوان ديگري كه اكنون سال پنجم دکتری است، در اين باره مي‌گويد: تا چند ماه دیگر دفاع می‌کنم اما هنوز کار ندارم؛ در صورتی که هم‌دانشکده‌ای من كه دانشجوی سال دوم است، توانست بورسیه بگيرد. از طرفي زمانی که من این رشته را قبول شدم در کل ایران پنج نفر پذيرش داشت و من رتبه دو شدم اما زمانی که این فرد قبول شد، ۲۸ نفر روزانه و ۹ نفر شبانه در این رشته برای دکتری قبول شدند. از هر لحاظ من از او جلوتر بودم اما در پيدا کردن پارتی، به گرد پايش نيز نمی‌رسم.

يكي از دانشجويان فوق لیسانس مهندسی دانشگاه تهران نيز در پاسخ به اين پرسش مي‌گويد: برخي از دوستان دوران لیسانس را که می‌بینم، فقط آن‌ها‌ كه پارتی داشتند، توانستند سربازي را دور بزنند و حالا شاغل هستند. بيشتر دوستان‌مان نيز به خاطر وضعیت فعلي كشور به فکر فرار به خارج از كشور آن هم از طریق پذیرش در دانشگاه‌های خارجی هستند. به اين ترتيب،‌ كم نيستند اين جوان‌ها كه حالا ديگر از آب و گل دانشگاه درآمده‌‌اند و بايد فكري براي آينده خود كنند.

رابطه بر ضابطه مي‌چربد!

مهدي پازوكي، كارشناس اقتصادي در اين باره مي‌گويد: در حال حاضر متاسفانه اتفاقي كه به لحاظ فرهنگي در جامعه ايران به‌خصوص در بازار كار و بخش دولتي رخ مي‌دهد،‌ «پارتي بازي» است؛ به دليل اينكه سيستم درستي وجود ندارد. در بخش‌هاي عمومي مثل شركت‌هاي وابسته به نهادهاي دولتي، شركت‌هاي وابسته به ستاد اجرايي امام، شركت‌هاي وابسته به تامين اجتماعي، بنيادها و… رابطه بر ضابطه مي‌چربد و به شكل گسترده‌اي كارها با رابطه انجام مي‌گيرد. كارفرمايان بسياري از نيروهاي خود را از طريق آزمون، امتحان علمي و كا‌رشناسي نمي‌پذيرند.

به اين صورت بخش دولتي تحت عناوين مختلفي مانند قرارداد كار موقت، قرارداد كار معين و… با كاركنان و كارگران قرارداد مي‌بندد. بنده با اين عناوين و اقدامات بسيار مخالفم. در ايران بايد انحصار را از بين ببريم. نيروي كار را بايد بر اساس كارآيي و شايسته‌سالاري مشغول به كار كنيم. اين مسائل در بخش عمومي خاك مي‌خورد اما بخش خصوصي بيشتر به آن پايبند بوده و در اين زمينه فساد در اين بخش نيز كمتر است. بخش خصوصي به دنبال افراد باسواد است؛ به همين دليل در بخش خصوصي به افراد بي‌سواد،‌ كم‌سواد يا عده‌اي كه داراي مدرك از دانشگا‌ه‌هاي درجه ۵ و ۶ هستند، كار نمي‌دهند. آن‌ها به دنبال نيروي كارآمد هستند .

استخدام به شرط پارتي

تبعيض در سطح ملي

در نهادهاي دولتي متاسفانه به صورت فراوان اين افراد استخدام مي‎شوند. يكي از دلايل نارضايتي‌هاي اخير كشور نيز همين نابرابري و تبعيض بود. مي‌بينيد كه دو جوان كه از لحاظ علمي با يكديگر تفاوت زيادي ندارند، ‌در دو دانشگاه متفاوت پذيرفته مي‌شوند؛ يكي از آن‌ها در دانشكده فني دانشگاه تهران و ديگري در دانشگاه آزاد يك شهر ناشناخته قبول مي‌‎شود. اين اتفاقات به نارضايتي عمومي مي‌انجامد و به لحاظ فرهنگي عوارضي بس‌ناگوار براي اقتصاد ما ايجاد مي‌كند. در بخش خصوصي ايران به‌خصوص شركت‌هاي كوچك براي خانم‌ها نگرانم. بسياري از شركت‌هاي خصوصي تازه تاسيس با خانم‌ها ابزاري برخورد مي‌كنند.

از سوي ديگر فكر مي‌كنم اگر در بخش خصوصي فردي پدرش معاون وزير يا مدير كل باشد، تاثير مثبتي در استخدامش داشته باشد،‌ به اين دليل كه كارفرما به اين فكر است كه بعدها مي‌خواهد از اين رابطه استفاده كند. موضوع ديگر ضعف در مهارت‌هاي تيمي و گروهي ميان فارغ‌التحصيلان است. اگرچه كارفرمايان سالم در بخش خصوصي دنبال كارايي هستند اما در بخش دولتي اين گونه نيست و پارتي بازي رواج دارد. بخش خصوصي به دنبال نيروي انساني كارآمد است. آدم باسواد انتخاب مي‌كند. برايش دانش فرد بسيار با اهميت است. البته گفتني است كه بخش خصوصي نيز مبرا از اشتباه و پارتي بازي نيست؛ در بخش خصوصي هم ممكن است پارتي بازي وجود داشته باشد.

مدارك بي ارزش

پازوكي در خصوص اينكه محتواي آموزشي در دانشگاه چقدر بر ميزان پذيرش فارغ‌التحصيلان تاثير مي‌گذارد،‌ مي‌گويد: بسياري از شركت‌هاي خصوصي را مي‌شناسم كه از فارغ‌التحصيلان درجه يك دولتي مانند دانشگاه شريف، پلي‌تكنيك، دانشگاه تهران، شيراز، اصفهان و شهيد بهشتي و به طور كلي از دانشگاه‌هاي تراز يك بهره مي‌گيرند. به اين خاطر كه مي‌دانند اين افراد جزو هزار نفر اول كنكور و بچه‌هاي باهوش‌تري هستند. در هاروارد نيز همين‌‌گونه است؛ يعني دانشجويان زماني كه از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصيل مي‌شوند، مشكل بازار كار ندارند.

اما در همان شهر كه دانشگاه هاروارد در آن وجود دارد، دانشگاه‌هايي هستند كه ما به آن مي‌گوييم قاليچه‌‌اي. يعني فرد ۵۰ هزار دلار مي‌دهد و مدرك دكتري مي‌گيرداما اين مدرك هيچ ارزش علمي ندارد. تنها براي اينكه به اسم و نه به رسم مدرك دكتري داشته باشيد به درد مي‌خورد. اكنون مدرك دكتري در ايران به شكلي اخذ مي‌شود كه من با قاطعيت مي‌توانم بگويم ۵۰ درصد كساني كه در ايران مدرك دكتري دارند، سوادي در حد ليسانس هم ندارند.

در ايران هر فردي كه مدرك دكتري دارد اما يك زبان بين‌المللي بلد نيست، بايد مدركش را پاره كرد و داخل سطل آشغال انداخت. در حال حاضر كارفرمايان هيچ توجهي به سرمايه اجتماعي فارغ التحصيلان ندارند و به موضوعات ديگري توجه مي‌كنند. سرمايه اجتماعي يعني اطمينان و اعتماد ‌اما متاسفانه توجه نمي‌كنند. اگر بنده به عنوان يك اقتصاددان بخواهم در شركتم يك نفر را استخدام كنم و او فوق‌تخصص از بهترين دانشگاه دنيا داشته باشد اما فرد متعهدي نبوده ودروغگو باشد او را انتخاب نمي‌كنم اما در واقعيت‌ جامعه ما اين موضوعات اهميتي ندارد.


مقایسه شرایط مستاجر بودن در ایران با سایر کشورها


روزنامه هفت صبح – علی هادی زاده: اوضاع صاحبخانه شدن در ایران طبق آخرین آمارها در حال بدتر شدن است ولی این مسئله فقط منحصر به ایران نبوده و در تمام دنیا به غیر از چند کشور معدود در حال رخ دادن است به خصوص کشورهای اروپایی که بعضی از آنها با رشد عجیب و غریب ۱۰ درصدی اجاره نشینی از سال گذشته تاکنون روبرو بوده اند و به علاوه شرایطی ایجاد کرده اند که تنها ۲۰ درصد جوانان بتوانند یک خانه برای خود بخرند.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

ولی اگر به سراغ اجاره نشینی و وضعیت آن برویم با آمارهای بعضا متفاوتی روبرو می شویم. مثلا در آلمان با این که اجاره نشین ها زیاد هستند ولی هزینه های اجاره نشینی زیاد نبوده و مردم اگر بخواهند با کمی تلاش می توانند خانه بخرند. در کشور اندونزی شما فقط باید حدود ۲۰ درصد از درآمد خود را صرف اجاره کنید. برای این که بدانید بهشت اجاره نشینی کجاست و در هر کشور اوضاع این قشر چگونه است به سراغ تعدادی از کشورهای معروف دنیا رفته ایم تا ببینید اوضاع ایران چندان هم بد نیست.

ژاپن

در انتهای لیست کشورهایی که توانسته در شش سال گذشته اجاره نشین ها را کمتر از گذشته کند، نام ژاپن به چشم می خورد. این کشور توانسته حدود یک درصد میزان اجاره نشینی را کمتر و مردم بیشتری را صاحبخانه کند.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

البته هنوز هم میزان اجاره نشین های آن زیاد بوده و عددی ۳۸ درصدی دارد. با این که میزان اجاره نشین ها زیاد است ولی این افراد هزینه زیادی برای این مسئله پرداخت نکرده و در پایتخت این کشور یعنی توکیو، تنها باید ۲۱ درصد درآمد خود را به صاحبخانه تقدیم کنند.


کره جنوبی

بحران جدید کشور کره گران شدن مسکن است. کره ای ها هم مثل ما ایرانی ها چند سالی است که با این مشکل روبرو بوده و این مسئله باعث به وجود آمدن بحران صاحبخانه شدن شده است ولی در یکی دو سال اخیر این کشور توانسته این مسئله را مدیریت کرده و با کاهش دو درصدی میزان اجاره نشینی در این کشور را به حدود ۴۴ درصد برساند.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

با توجه به این که در چند سال گذشته میزان حقوق دریافتی کره ای ها بسیار بیشتر شده است، هزینه های اجاره نشینی در این کشور خیلی به چشم نیامده و تنها ۳۰ درصد از میانگین درآمد در پایتخت کره یعنی سئول را شامل می شود.


اندونزی

بهشت اجاره نشینی اندونزی است؛ جایی که هم صاحبخانه شدن بسیار ارزان است و هم اجاره نشینی. در هر دو حالت خیلی فشاری به شما وارد نشده و می توانید با خیال راحت زندگی را بگذرانید.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

میزان اجاره خانه در این کشور تنها ۲۰ درصد حقوق افراد را شامل می شود و به همین خاطر این کشور رتبه اول در این مسئله را مال خود کرده است. از طرفی تنها ۱۲ درصد جمعیت این کشور اجاره نشین بوده و بقیه هم یک خانه برای خود دارند.


روسیه

از بهترین کشورها در بحث اجاره نشینی می توان به روسیه اشاره کرد. این کشور در طی شش سال گذشته توانسته تا ۲۷ درصد اجاره نشین ها را کمتر کرده و به همه یک خانه بدهد، امری که باعث شده این کشور در صدر معدود کشورهایی قرار بگیرد که روند رشد اجاره نشینی در آنها منفی است.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

اکنون میزان اجاره نشینی در این کشور حدود ۱۳ درصد است و در بحث میزان اجاره نیز شاهد یک وضعیت بسیار خوب هستیم. مردم این کشور با پرداخت ۲۱ درصد از درآمد خود برای اجاره نشینی میان بهترین کشورها از لحاظ ارزان بودن اجاره نشینی قرار دارند.


ایران

میزان اجاره نشینی در ایران طبق آمار نفوس و مسکن سال ۹۵ حدود ۳۶ درصد است؛ عددی که در مقایسه با خیلی کشورها بهتر است ولی باز هم ایران را در لبه مرز هشدار قرار داده است. از طرفی میزان اجاره خانه نیز در تهران بسیار بالا بوده و این شهر را تبدیل به یکی از بدترین پایتخت های دنیا در این مسئله کرده است.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

طبق آخرین آمار میانگین اجاره در تهران در هر متر مربع حدود ۲۳ هزار تومان است که اگر آن را برای یک آپارتمان ۷۰ متری در نظر بگیریم با عددی حدود یک میلیون و ۶۰۰ هزار تومان روبرو می شویم. این در حالی است که میانگین حقوق در تهران حدود یک میلیون و ۷۰۰ هزار تومان به ازای هر نفر است. با این حساب اگر یک نفر با میانگین درآمد بخواهد خانه بگیرد، باید حدود ۹۰ درصد درآمد خود را صرف این مسئله کند.


انگلیس

از کشورهایی که تعداد مستاجرهای آن رشدی عجیب و غریب دارد، انگلستان است. اوضاع به حدی خراب است که تنها ۲۰ درصد جوانان این کشور در لندن خانه داشته و بقیه ۸۰ درصد جوانان ۲۵ تا ۳۵ ساله آن یا خا۹نه ندارند و یا اجاره نشینی می کنند. البته به صورت کلی میزان اجاره نشینی در انگلستان حدود ۳۵ درصد و مشابه ایران است.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

میزان اجاره به درآمد هم در پایتخت این کشور یعنی لندن به حدود ۴۰ درصد می رسد که عدد متوسطی محسوب می شود. البته طبق پیش بینی ها با این اوضاع اجاره نشینی در سال های آینده شاهد افزایش قیمت ها در لندن خواهیم بود و شاید این شهر حتی رکورد میزان اجاره نشینی را هم بشکند.


نیجریه

کشور نیجریه با ۲۲ درصد اجاره نشین به نظر یکی از بهترین کشورها برای صاحبخانه شدن است ولی وقتی نگاهی دوباره به آن بیندازید، متوجه می شوید که این آمار به خاطر جمعیت روستایی زیاد آن بوده که برای خود در زمینی زندگی کرده و نه می دانند اجاره چیست و نه صاحبخانه ای می شناسند.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

وقتی به پایتخت این کشور مراجعه کنید، متوجه می شوید با یکی از بدترین کشورها روبرو شده اید چرا که باید حدود ۵۷ درصد از درآمدتان را صرف اجاره کنید.


آمریکا

کشور آمریکا در بین کشورهایی که با افزایش میزان اجاره نشینی روبرو شده اند، به نوعی رتبه اول را دارد چرا که سرعت رشد اجاره نشینی در این کشور در چند سال گذشته حدود دو برابر میانگین دیگر کشورهای دنیا و به خصوص اروپایی ها است.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

میزان اجاره نشینی در این کشور عددی مشابه ایران و حدود ۳۵ درصد است. البته از لحاظ نسبت درآمد به اجاره خیلی با کشور مناسبی روبرو نیستیم. در بیشتر شهرهای این کشور باید بیش از ۴۰ درصد از درآمد را خرج اجاره کنید. این عدد در منهتن به ۵۹ درصد می رسد.


مکزیک

کشور مکزیک و در اصل پایتخت این کشور یعنی مکزیکوسیتی بدترین جا برای اجاره نشینی محسوب می شود. مردم این کشور به سختی در سال می توانند حدود ۱۴ هزار دلار یعنی حدود ۶۳ میلیون تومان درآمد داشته باشند ولی باید حدود ۴۰ میلیون تومان آن را صرف اجاره کردن خانه بکنند. یعنی چیزی حدود ۶۰ درصد کل درآمدشان صرف نشستن در خانه های اجاره ای می شود.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

البته مکزیکی ها خیلی نگران این مسئله نیستند چرا که بیشتر آنها صاحبخانه بوده و کمتر نیاز پیدا می کنند به سراغ خانه های اجاره ای بروند. طبق آمارها تنها حدود ۱۴٫۳ درصد مردم این کشور در خانه اجاره ای زندگی کرده و بقیه خانه دار هستند.


آلمان

در آلمان با یک اتفاق جالب روبرو هستیم. شاید در بیشتر کشورها دلیل اجاره نشینی درآمد پایین و عدم توانایی خرید خانه باشد ولی در آلمان اینچنین نیست.

مقایسه شرایط مستاجران در ایران و ۹ کشور دیگر دنیا نتایج قابل توجهی دارد

آلمان یکی از کشورهایی است که با میزان اجاره نشینی ۴۸ درصدی، بیشترین مستاجر را دارد ولی اگر به اوضاع درآمدی در پایتخت آن نگاه کنید متوجه می شوید که مردم این کشور تنها ۳۰ درصد درآمد خود را صرف اجاره کرده و در حقیقت وضعیت بسیار خوبی به نسبت سایر کشورها دارند. در حقیقت فرهنگ آلمانی ها و حمایت های دولت از اجاره نشین ها باعث شده تا مردم این کشور خیلی به صاحبخانه شدن روی خوشی نشان ندهند.


شرایط سفته دادن کارگران به کارفرما


روزنامه هفت صبح: بسیاری از کارفرمایان هنگام عقد قرارداد استخدام، نسبت به دریافت سفته بابت عنوان مبهم «حسن انجام کار» اقدام می کنند که سوالات و مشکلات فراوانی را برای کارجویان ایجاد کرده است. برای پیشگیری از این مشکلات و سوءاستفاده های احتمالی، باید پیش از تحویل سفته به چند نکته توجه کنید.

 

چیزهایی که باید بدانید

به گزارش خبرگزاری تسنیم برای پیشگیری از مشکلات و سوءاستفاده های احتمالی ناشی از سفته و چک درخواستی توسط کارفرما، باید حتما در قرارداد پایه همکاری، شماره سفته و مشخصات آن ذکر شود. کارگران باید در قسمت مخصوص گیرنده وجه، نام شخصی که با آن قرارداد بسته اند را بنویسند؛ به عنوان مثال اگر با شرکت قرارداد بسته اید، نام شرکت و اگر با شخص حقیقی (یک فرد) قصد همکاری دارید نام او درج شود. حتمادر سفته علت صدور آن را ذکر کنید. مثلا بنویسید بابت تضمین حسن انجام کار، بابت تضمین قرارداد و…

 

کارگران با چه شرایطی به کافرما سفته بدهند؟ 
سفته چطور باید نوشته شود که در آینده طرف مقابل نتواند از آن سوءاستفاده کند؟ بهتر است سفته تاریخ نداشته در روی سفته عبارت بابت ضمانت و حسن انجام کار را قید کرده و کپی از سفته تهیه کرده و به امضای مدیر شرکت (کارفرما) برسانید. همچنین در قرارداد هم ذکر شود که سفته فوق الذکر بابت ضمانت و حسن انجام کار به شرکت داده شده است. در این صورت چنانچه کارفرما بعد از اتمام مدت قرارداد سفته را مسترد نکرد و نسبت به وصول وجه آن اقدام نمود، با اثبات این که شما حسن انجام کار داشته اید از وصول سفته جلوگیری می شود. خودداری از استرداد سفته امانی کارگر بعد از پایان قرارداد کار و به اجرا گذاشتن آنها توسط کارفرما، مصداق خیانت در امانت است.

قانون در این باره چه می گوید؟

در قرارداد کاری که دو طرف با رضایت یکدیگر منعقد می کنند، آیا کارفرما از نظر قانونی می تواند از کارگر تضمیناتی مانند چک و سفته اخذ کند و آیا ارائه این تضمینات در مراجع حل اختلاف، موثر در تصمیم گیری و صدور رای خواهدبود؟ در قانون کار و مقررات تبعی آن در خصوص اخذ وثیقه و تضمیناتی از این قبیل، پیش بینی خاصی به عمل نیامده است، ضمن این که شرایط کار و تعهدات موجود در قرارداد کار تا جایی که مخالفت با قانون و مقررات جاری پیدا نکند، با توافق دو طرف تعیین می شود. در عین حال مراجع حل اختلاف به چک و سفته اخذشده از کارگر که کارفرما در این مراجع تسلیم می کند، بی اعتناسب و رای خود را بدون پرداختن به آثار حقوقی و تبعات ناشی از این گونه تضمینات صادر می کند.

بعضی از کارفرمایان، بستن قرارداد یا حتی به کارگیری بدون قرارداد کارگر را موکول به دریافت چک یا سفته می کنند. یکی از دلایل دریافت چک یا سفته توسط برخی کارفرماها، از کارگران، جلوگیری از شکایت احتمالی آنها نسبت به دستمزد و حقوق پرداخت شده است. باید توجه داشته باشیم که دریافت چک و سفته، به خودی خود ممنوع نیست. گاه گرفتن تضمین به این دلیل است که کارگر وسایل یا اشیای گرانبهایی را برای انجام مسئولیتش از کارفرما دریافت کرده است. در چنین شرایطی دریافت چک یا سفته، به عنوان ضمانت حفظ و بازگرداندن وسایل تحویل داده شده به کارگر، ارتباطی به قرارداد کار ندارد و امری عادی تلقی می شود. با این حال مشکل عمده در گرفتن چک، صرف دریافت آن نیست، بلکه سوءاستفاده ای است که ممکن است از آن انجام شود.

به این ترتیب وقتی کارگر به دلیل پرداخت نکردن کامل دستمزد و حقوق از کارفرما به اداره کار شکایت می کند، کارفرما ضمن تهدید او به طرح شکایت کیفری، به دلیل صدور چک بی محل، این تهدید را وجه المصالحه قرار می دهد و کارگر را ناچار به پس گرفتن شکایت خود می کند. در این زمینه، این دو نکته مهم است؛ نخست این که، به استناد ماده ۱۳ قانون صدور چک و بندهای پنجگانه آن، چک سفیدامضا یا چکی که بابت انجام تعهد یا معامله صادر شده است، قابل تعقیب کیفری نیست. بنابراین در متن چک، حتما صادر شدن آن برای ضمانت در برابر انجام تعهد را قید کنید.

 

دوم این که، طبق ماده ۶۷۳ قانون مجازات اسلامی (کتاب پنجم)، هر کس از سفیدمُهر یا سفیدامضایی که به او سپرده شده یا به هر طریق به دست آورده است، سوءاستفاده کند، به یک تا سه سال حبس محکوم خواهدشد. همچنین به استناد ماده ۶۷۴ همین قانون، اگر شخصی چک یا سفته را به صاحبش بازگرداند، به این معنی که نمی توانسته آن را خرج نکند، مورد سوءاستفاده قرار دهد یا آن را تلف کند و از بین ببرد، به حبس از شش ماه تا سه سال محکوم خواهدشد.